บทที่ 62

อเดเลด

กระโจมพยาบาลอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของสมุนไพรและเสียงครวญครางอย่างอดกลั้นจากความเจ็บปวด ฉันคุกเข่าอยู่ข้างคนหมาป่าบาดเจ็บคนหนึ่ง ค่อยๆ ลอกผ้าพันแผลชุ่มเลือดออกจากรอยเล็บที่ไม่มีทีท่าว่าจะสมานตัว จุดดำที่ลุกลามจากบาดแผลติดเชื้อดูคล้ายกลุ่มดาวร้ายที่ถูกขีดเขียนไว้บนผืนเนื้อซีดขาว

“เบาๆ นะ” ฉันพึม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ